Atletiek- en Trimvereniging Atledo Dongen

Magische trail in Dorst

Geplaatst op woensdag 28 juni 2017 om 10:01 uur

In het weekend van 17 en 18 juni waren er in Dorst weer de bekende midzomernachtfeesten. Door het warme weer zaten de terrasjes overvol. Echte trailrunners denken dat ze zo’n koude versnapering eerst moeten verdienen en daarom werd er voor hen een trail georganiseerd door de bossen van Dorst onder de naam MoveToo Midzomer Trail Dorst. Een handjevol Atledo-ers, die de hitte bij de Vughtse trail alweer vergeten waren, had er wel oren naar om ’s avond met een gerust hart een terrasje te kunnen pakken en besloot daarom ook mee te doen. Op het heetst van de dag, rond half 4, vertrok elke vijf minuten een groep, te beginnen met de 21 kilometer, daarna de 10 kilometer en tenslotte de 5 kilometer. De speaker wist nog net voor het startschot  te vermelden dat het om een ‘pittig’ parcoursje ging.

Albert de Rooij gaat van start voor zijn (bijna) 21 kilometer.

Albert de Rooij, Toine van Gils en Jacqueline Stouten startten in de eerste groep, Anton Bogers was wijzer en koos voor de 10 km. De koploper bij de 21 kilometer had waarschijnlijk zijn bril niet op, miste daardoor een richtingspijl en als gevolg daarvan  een stuk van zo’n 2,5 kilometer. Dit was al na een halve kilometer, zodat de hele groep van 21-kilometerlopers er als makke schapen achteraan draafde. Veel te snel bereikten we een grote zandvlakte, waar hier en daar een pol gras als enige schaduw stond. Deze vlakte moest wel zo’n vijf keer overgestoken worden, de bedenker van het parcours had hier waarschijnlijk al een zonnesteek opgelopen. Niet lang daarna ging de route over in een heuvelachtig, gelukkig wel bebost gedeelte, en moesten de lopers zo’n tien heuvels te lijf. Bij de daar aanwezige waterpost, kon men ook het zout- en suikergehalte aanvullen. Dat gaf al een vaag voorgevoel van wat er nog komen ging. En ja hoor, net op adem gekomen kwamen we bij een combinatie uit van de vorige twee objecten, een heuvel die uit een zandvlakte bestond. Eerst leek de trail er nog langs te gaan, er volgde een vlak stuk parcours, van zo’n twee kilometer. Wat een verademing! Albert en Toine echter hadden toen al last van fata morgana’s, zagen daardoor opnieuw een richtingspijl over het hoofd en kwamen veel sneller dan nodig weer uit bij de zandheuvel die dit keer echt bedwongen moesten worden: zo’n 5 keer op en af! Zelfs de Woeste Zee in de Duiventoren is minder mul dan dit zand en de trails op de Cauberg en de Koning van Spanje verbleekten hierbij. Die zijn volgende keer een eitje!  

Omdat Albert en Toine al twee keer een stuk parcours gemist hadden, was hun eerste ronde, die 10 kilometer zou moeten zijn, al na 5 kilometer gedaan. Jacqueline deed de ronde in 7,5 kilometer. Anton kon zijn ronde wel na 10 kilometer afsluiten; hij deed er ongeveer 47 minuten over.

Ook de tweede ronde verliep niet vlekkeloos. De eerst gemiste pijl bleek er nu ineens wel te zijn(!), maar andere pijlen bleken verdampt, kortom, het was een chaos. Iedereen liep maar wat in het rond en had aan het einde een andere afstand. Toine kwam uit op 16,5 kilometer, waar hij ruim anderhalf uur over deed, Albert wist alleen dat hij 1 uur en 17 minuten had gelopen maar niet hoe ver en het horloge van Jacqueline bleef stil staan bij 15,6 kilometer, waar zij twee uur voor nodig had. Bij de finish werd zowat iedere loper begroet met de mededeling dat hij/zij de eerste was, omdat niemand meer wist wie er met welke ronde bezig was. De winnaars waren dan ook niet degenen met de snelste tijd, maar die met de grootste afstand. Daar zat helaas geen Atledo-er bij.