Atletiek- en Trimvereniging Atledo Dongen

Frits van der Velden blikt terug op WK masters

Geplaatst op maandag 31 augustus 2015 om 23:06 uur

Dit jaar werden de wereldkampioenschappen atletiek voor masters (35 en ouder) in Lyon gehouden en ik was zo gek om me in te schrijven voor de tienkamp (de decathlon), een onderdeel waarbij je in twee dagen achtereenvolgens de volgende nummers afwerkt: dag 1 bestaat uit 100 meter sprint, verspringen, kogelstoten, hoogspringen en 400 meter. Dag 2: 100 meter horden (10 x 91 cm. hoog), discuswerpen, polsstokhoogspringen, speerwerpen en 1.500 meter.

Voorbeeld Daley Thompson

Eigenlijk wil ik al aan tienkamp doen sinds de Olympische Spelen van 1984, waar Daley Thompson Olympisch kampioen werd. Uiteraard een man met veel talent, maar daarnaast een man met een mooie mix van fanatisme en relativerende humor, een combinatie die mij erg aanspreekt. Atletiek is de moeder van alle sporten en de tienkamp is het meest veelzijdige onderdeel dat je kunt bedenken, een combinatie van explosiviteit, kracht, techniek en uithoudingsvermogen. Helaas werd deze ambitie in de herfst van 1984 al snel in de kiem gesmoord, doordat ik bij een relatief eenvoudige oefening met polsstokspringen mijn pols brak en drie maanden in het gips moest doorbrengen. Dat was einde atletiekcarrière. Maar de ambitie is altijd blijven sluimeren en toen mijn broer vijf jaar geleden overleed, realiseerde ik mij dat als je iets erg graag wilt, je het niet voor je uit moet schuiven en het gewoon moet gaan doen. Met als basis uithoudingsvermogen, fanatisme en relativerende humor heb ik me gemeld bij de Track & Field-afdeling van Atledo en geprobeerd de overige vereisten te compenseren of aan te leren, en dat lukt nog aardig ook.

Zes kilo afgevallen

Maar uitkomen op de clubkampioenschappen is één, of dat ook goed genoeg was voor deelname aan een WK viel natuurlijk te bezien. Ik wilde ook niet echt afgaan. Na bestudering van een aantal internationale uitslagen van mijn leeftijdscategorie (M55-59) bleek dat ik er een paar zou moeten kunnen verslaan en ik besloot twee dagen voor de sluitingsdatum van 2 juni 2015 de gok toch te wagen en me definitief in te schrijven. Trainen deed ik al wel redelijk veel, in totaal zes keer per week, waarvan drie keer per week technische onderdelen en drie keer per week looptraining. Vanaf dat moment ben ik ook "serieuzer" gaan leven: minder eten, minder alcohol, op tijd naar bed en door het vele trainen ongeveer zes kilo afgevallen. Maar polsstokhoogspringen had ik sinds 1984 niet meer gedaan, dus de voorbereiding op dit nummer was wel heel erg kort (en ik was intussen toch iets minder soepel geworden).

Trots en dik tevreden

Ik ben vooral trots op het geheel, dat ik het heb aangedurfd en dat ik het gebrek aan 40 jaar ervaring aardig heb kunnen compenseren. De sportieve hoogtepunten op de individuele nummers waren mijn prestaties op hoogspringen, een nieuw PR en clubrecord met 1,30 meter en technisch heel goed uitgevoerde sprongen (al zeg ik het zelf) en de afsluitende 1.500 meter, die ondanks de tropische omstandigheden (40 graden) super ging, zeker in vergelijking tot mijn medesporters, die er veel meer doorheen zaten. Vooraf was mijn ambitie bij de eerste 40 van de 48. Ik ben uiteindelijk 29ste geworden, dus ik ben dik tevreden.

Tienkamp verbroedert

Het mooie van atletiek en zeker van tienkamp is dat deze sport verbroedert: je trekt twee dagen met elkaar als groep op en iedereen helpt elkaar met aanwijzingen, kleine technische details die vaak een groot verschil kunnen maken. Dat komt omdat je elkaar niet hoeft te verslaan, maar “alleen” jezelf hoeft te verbeteren. Wat is dan mooier dan twee dagen in een internationaal gezelschap te verkeren, met Amerikanen, een Braziliaan, Fransen, Engelsen en Duitsers en mijn grote vriend de Est Priit Yogi. Die had ik nipt verslagen op het eerste onderdeel, 100 meter, maar hij had zich heel goed aan mij kunnen optrekken en vanaf dat moment kreeg ik veel goede raad van hem op de technische onderdelen. Estland heeft een echte tienkampcultuur en Priit had er al minstens 60 volbracht.

Op naar EK in Denemarken

Het was een heel groot toernooi met in totaal 8.000 sporters, de wedstrijden verspreid over 14 dagen en 4 stadions in en rond Lyon. De oudste deelnemer was een Braziliaan van 98 (!), een voormalig tienkamper, die op de 100 meter nog 24,89 sec. liep - met 2,6 mtr./sec. tegenwind! De organisatie van de wedstrijden zelf was uitstekend, de verwerking en publicatie van de uitslagen liet de eerste week wat lang op zich wachten. Daarnaast vond ik het zeer speciaal om tijdens de openingsceremonie als vertegenwoordiger van Nederland een stadion binnen te wandelen en toegejuicht te worden door toch een paar duizend man. Dat zie je normaal alleen op tv!

Als het een beetje meezit, wil ik over twee jaar naar het EK in Denemarken, om dan als kersverse zestiger uit te komen in de categorie 60+, met lagere horden!